Als de eendjes kunnen zwemmen, dan kan ik ook zwemmen… Ik denk dat ik een jaar of twee was toen ik dit tegen mijn moeder zei. Een tikkeltje eigenwijs, gecombineerd met een gezonde dosis lef en zelfvertrouwen (lees: geen zelfoverschatting). Het zat er dus al vroeg in en loopt nog altijd als een rode draad door mijn leven.

Dat kan niet, bestaat eigenlijk niet voor mij... Niet blijven trekken aan dode paarden, maar denken in mogelijkheden. Zoeken naar ruimte in plaats van beperkingen. Niet blijven hangen in wat niet werkt, maar kijken naar wat wél kan, ook als de route anders blijkt dan gedacht. Met een glas dat meestal halfvol is en een pragmatische blik die het einddoel altijd voor ogen houdt. Want als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Ruimte zoekend én ruimte gevend… In mijn manier van werken én de manier waarop ik met mensen omga. In hoe ik luister, hoe ik besluiten neem en hoe ik met anderen samenwerk. Dat je verder komt als je ruimte laat, vertrouwen geeft en blijft communiceren met elkaar. Dat ik liever begrijp dan oordeel. Dat ik geloof in het gesprek tussen de regels door. Want juist daar ontstaat beweging.

Luisteren naar mijn gevoel… Want gevoel maakt geen denkfouten. Het helpt me om keuzes te maken die kloppen, ook als dat betekent dat je lastige keuzes moet maken. In het leven én als ondernemer. Niet als antwoord, maar wel als vertrekpunt. Ik neem de tijd om te voelen wat past, en gebruik mijn verstand om het vorm te geven. Die combinatie houdt me scherp en trouw aan mezelf.

Jezelf blijven… Want er zijn al anderen genoeg. Ik geloof niet in jezelf verkopen, maar in jezelf zijn. Dát is soms misschien nog wel de grootste uitdaging, zeker in een wereld die je voortdurend uitnodigt om mee te bewegen met wat hoort of verwacht wordt. Aanpassen is vaak makkelijker. Toch geloof ik dat het juist authenticiteit is die het verschil maakt. Niet om op te vallen, maar omdat het klopt. Voor jezelf, én voor de mensen om je heen. Zo ontstaan relaties die passen én blijven.